پاورقی سه خواهر قسمت ۱ تا قسمت ۸

مامان، دوباره بگو، مسعود چگونه پول‌ها را سوزاند؟ پسرم، میدونی. چند بار بهت گفتم.”  باشه، دوباره به من بگو.”  اینجا، یک روز صبح از خواب بیدار شدیم، او تمام پول ما را سوزاند.  اوه مامان اینطوری نیست. چطور سوزوندشون؟ از پاکت شروع کن.” مسعود پاکت جمع می کرد. 

با دیدن پاکت بزرگتر از حد معمول، پاکت را گرفت و پول را سوزاند.» «اما مامانخوب بگو.  از خانه ات، از پدربزرگم بگو.  به مسعود بگو که عصبانی نیستی.  خواهش می کنم، مامان، بیابه من بگو چطور پول سوزانده شد، چطور به استانبول آمدی، چطور با من آشنا شدی…»

«خبروزی روزگاری سه خواهر در خانه ای زندگی می کردند که مشرف به همه چیز بودبه یک دریای زیبا. نام آنها تورکان، دونوش و دریا بود.  آنها به همراه پدرشان، صادق و مادرشان، نسرین.

شب‌ها روی آغوششان می‌نشستند و درباره سال‌های شگفت‌انگیزی را که در آینده در انتظارشان است، رؤیا پردازی می‌کردند.”  « مامان  مثل قصه‌های افسانه ای نگو..

بیشتر ببینید:

وقتی پسرم می‌گوید: “مامان، مثل حقیقت بگواز خودم می‌پرسم: “حقیقت چیست؟  پاسخ جزئی به سوال من در واقع در کلمه ای که پسرم بر آن تاکید کرده است پنهان است. 

به عبارت دیگر، هنگام توصیف ترس، درد، غم، اجتناب و پنهان کردن، از آنها غافل نشوید. 

دوباره زندگی کن، با زندگی کردنش بگو، بگذار من هم زندگی کنم.  وانمود نکنید که چیزهای بد وجود ندارند.  می گوید برایم قصه نگو، از زندگیت بگوالبته نمی توانم بگویم که اگر از آن زندگی را ایک افسانه نسازی ، اثری در خور گفتن نخواهد بود.

  این روزها ذهنم خیلی به هم ریخته استانگار راهم را در آن آشفتگی گم کرده ام. 

Üç Kız Kardeş (3 khahar) Serial Part 8 | English Subtitles & Recap

 

چقدر از چیزی که به یاد دارم واقعی بود، چقدر کامل بود.  نمی دانم چقدر به آن کلیتی که در ذهنم بود اعتقاد داشتم.  شاید باید از اول برای خودم شروع کنم.  من باید داستانمان را طوری تعریف کنم که انگار دارم آن را برای کسی می‌گوییم که هرگز درباره‌اش نشنیده است.  این دفترچهدفترچه ای ضخیم با روکش چرمی فیروزه ای که سال ها در کشو نشسته است. در واقع آن را چند سال پس از نقل مکان از آیوالیک به استانبول خریدم.  باز هم همین طور، در زمانی که نمی دانستم در افسانه هستم یا در واقعیت، دستم به سمت جلد دراز شد.  قلبم از غافلگیری از ملاقات با سردار بعد از این همه مدت به تپش افتاد.  وقتی صحبت از ملاقات به میان می‌آید، ممکن است فکر کنید که در جاده رودررو شدیم، اما نه، این اتفاق نیفتاد.  سردار با قدم های آهسته وارد خانه عمه ام شد و گفت: سلام، انگار آخرین بار دیروز بود.

درست مثل این‌که همین الان ملاقات کرده‌ایم، برگشتم و به خاله، پدرم و خواهرانم سر میز صبحانه نگاه کردم. 

بعد از آن سلام، چند روزی را گذراندم که ارتباطم با زندگی واقعی و حال قطع شد.  من متفکر بودم.  من مقدس بودم  من در گذشته بودم.  فکر کردم اگر آن را بنویسم، شاید چیزی درستی را انتخاب کنم. 

در حالی که سعی می کردم راهم را در آن ابر سنگین حاکم بر حافظه‌ام پیدا کنم، این دفترچه را گرفتم، اما اصلاً نتوانستم بنویسم. و بعد زندگی من، که برای چندین دهه یک عکس بود، به گونه‌ای حرکت کرد که گویی درد را از گذشته بیرون می‌کشید، و زمانی که فکر می‌کردم هرگز جاری نمی‌شود، به گونه‌ای سرعت گرفت که نمی‌توانستم با آن همراه شوم.

  من گفته ام نه.  چیزی که گفتم نمیگذره گذشت.  آنهایی که رفتند برگشتند، بعضی از آنها که ماندند مردند. 

سپس، درست زمانی که همه چیز به خوبی پیش رفت و پایان خوش تقریباً به پایان رسید، طوفانی غیرمنتظره به راه افتاد.  اما ما به طوفان عادت کرده ایم.  چند بار این کشتی را سالم فرود آورده ایم.

  پسرم، بی‌خبر از آنچه مادرش می‌گذرد، از من می‌خواهد که هر شب قبل از اینکه بخوابد، بارها و بارها قصه بگویم. 

وقتی به آن فکر می کنم آنچه مرا خوشحال می کند، خیابان های باریک سنگفرش شده شهرمان، خانه های یونانی ویران شده ای است که سعی می کنند در آن خیابان ها با هم زندگی کنند، دریای نورانی، محله ای که در آن بزرگ شده ایم، درختان کاج، مادربزرگ هرگز ندیده‌ام ، غذاهایی که در آشپزخانه ما پخته می شوند، محوطه چوبی در حیاط خلوت ما، اتاقک در ته باغچه و ماشین نارنجیمان.

و من بهترین روزها را برای او از قدیمی ترین قسمت های سال های گذشته انتخاب می کنم، دویدن، ایستادن، هل دادن، زیاد در آغوش گرفتن، و از همه مهم‌تر این‌که  همیشه خیلی همدیگر را دوست داشته باشیم. 

اصرار پسرم برای گوش دادن به دوران کودکی من را به یاد چیزهایی می اندازد که مدت ها پیش فراموش کرده بودم، در حالی که به دنبال خاطرات جدیدی برای به اشتراک گذاشتن هستم، روزهای شادی شگفت انگیزی که در خاطرم مانده است، پدیدار می شوند.  مثلا مایوهای راه راه قرمز و سفید ما که مادرم به ما دوخته بود، همه خانواده کنار هم در ساحل دریای اژه، که با خوردن هندوانه و سیب زمینی سرخ شده  سپری می‌شد.  خنده های زیاد ما فقط به خاطر خوردن نوشابه و خارج کردن گاز آن از بینی و اشکی که از چشم‌هایمان جاری می‌شد.

 این واقعیت که ما دیوانه وار از کفش های چرمی مشکی درخشان در روز اول مدرسه خوشحال می‌شدیم.  بعد که مخفیانه آن کفش پوست‌ماری سبز قیمتی را که  مادرم با پاداش سال نو خریده بود پوشیدیم و پاشنه پایش شکست، من و خواهرم دریا همدیگر را در آغوش گرفتیم و برای مصیبت خود گریه کردیم.  حتی فکر کردن به آن گریه ما الان حالم رادگرگون می کند.  دوران کودکی خود را در آیوالیک گذراندیم.  غروب چنان زیبا در شهر ما فرود می آمد که “انگار دوباره آتش در آسمان شعله ور شد!” 

در حالی که به افق نگاه می کردیم دست هایمان را به هم زدیم.  آن آسمان شعله ور و صورتیبنفشنارنجی جای خود را به گنبدی عمیق قرمزآبی تیره خواهد داد که با ستاره ها مزین شده است.  در حالی که چراغ خانه ها روشن بود، یکی یکی، نماز مغرب به دریا و بعد صدای مادرم که ما را برای شام می خواند، با پاتا پاتا پات قایق های ماهیگیری می آمیخت.

این را هم ببینید:  سریال داستان جزیره قسمت ۱۴ چهاردهم

اواخر تابستان به معنای پاییزهای خنک اما آفتابی بود.  عصرهای اولیه وقتی از مدرسه برگشتیم خانه ما را پر از آرامشی گرم کرد.  بوی فراموش نشدنی آن خانه الان هم در مشام من است.  این ترکیبی از لیمو، صابون و رایحه ای خاکی بود که هرگز در هیچ کجای زندگیم نشنیده بودم و نشنیده بودم.  ما سه خواهر بودیم و آرزوهای قشنگی داشتیم.  چه بازی های شاد، چه کتاب های زیبا و چه آهنگ های بی نظیری که زندگی مااز آن‌ها پر شده بود.  آه!  خاطره آن روزها مثل باد غمگین اما شیرین ریه هایم را پر می کند. 

پسرم با ثبت این لحظات که به خودم لبخند می زدم، با دستان کوچکش صورتم را به سمت صورتش برگرداند و گفت: حالا بگو به چه خندیدی!  او می گوید و ما در یک روز قدیمی دیگر گم می شویم.  خانه مان در محله صفا را ترک می کنیم و با هم روی نیمکت های مدرسه ابتدایی ساکاریا می نشینیم.  اما بیشتر از همه دوست دارد به صبحی گوش دهد که وقتی تصمیم گرفتیم به استانبول برویم، پولی که همان قیمت خانه فروخته شده ماست سوزانده شد. 

حتماً از تصور یک دسته پول در حال سوختن در اجاق گاز لذت می برید.  آنچه او می گویدمثل واقعیاست، آنچه او از کارتون های پر از آتش و وحشت دیده است، مهم نیست که چقدر سعی می کنم او را دور نگه دارم.  اما هیجانی که در چشمان کوچولوی من که رابطه درستی با پول ندارد، مرا تشویق می کند که دوباره آن را بگویم. 

البته نمی توانم حقیقت را آنطور که هست و کامل به او بگویم. او قبل از اینکه بتواند در مورد عصری که پدرم با پولی که به ازای فروش خانه دریافت کرده بود به خانه آمد بشنود، خوابش می برد.

 ​​در حالی که نفس های عمیق می کشد، به صورت معصومش روی بالش نگاه می کنم، جایی درون من استدرد، زخم و رنج ظاهر می شود.  این حقیقت است!  اگه یه روز بدون من باشه چی؟  چگونه رشد می کند؟  چه کسی از کودکی اش به او می گوید؟ 

چیزی که نمی توانم به کسی بگویم قطاری سیاه و طولانی است که از روی آن درد می گذرد.  فکر کردن به اینکه زمان رو به اتمام است باعث می شود این سوال را به ذهنم خطور کند که چقدر می توانم زندگی ای که این روزها به من داده شده را خوب زندگی کنم.  در کنار خاطرات خوب و زیبای من، سالهای تلف شده و به اشتباه زندگی شده من در سردرگمی ایستاده است.  این آشفتگی من را عصبی می کند.

  آنها اینطور بودند، من اینطور بودم، درست می گفتم، اشتباه می کردم، درست می شد، او این کار را می کرد، وقتی می گفت نمی توانم، چگونه عمری را هدر داد.  مجری تلویزیون گفت: «به پایان زمان در نظر گرفته شده برای شما رسیده‌ایم، من چیزهای بیشتری برای گفتن داشتم، اما…»

گاهی اوقات احساس می‌کنم سخنرانانی که سعی می‌کنند با افزایش سرعت، از زمان باقی مانده تا آخرین ثانیه استفاده کنند. سخنرانی و فریاد زدن و قاطی کردن نت ها در دستانشان.  مجری جلوی من نیست که بگوید: “امیدوارم در برنامه بعدیدر حالی که تیتراژ در جریان است کههنوز چیزی نگفته ام، زمان خیلی کم بود.” 

برنامه دیگری وجود ندارد.  با این حال، از همان ابتدا مشخص است که آن دوره به پایان رسیده است، آدم فراموش می کند.  صدای ساعت دیواری آشپزخانه مانند جریان یک رودخانه کوچک است.  بدون تیک، فقط صدای آب جاری با عجله کودکانه.  جریان داردجریان دارد.  روزی روزگاریهمه عزیزان شهری که در آن زندگی می کردیم و من آن‌ها را یکی یکی از دست دادم.

بعد از رفتنمفکر کردم زمان هرگز نگذشت.  اکنون، در این لحظه، در واقع، بیش از همیشه به فردا امیدوار هستم. 

این گمنامی مرا نمی ترساند، برعکس، ارزش آن را به من یادآوری می کند.  زیرا بقایای دیروز معانی بسیار بیشتری امروز در من پیدا می کند.  به همین دلیل است که اگرچه نمی توانم جلوی جریانات را بگیرم، اما سعی می کنم آنچه را که پشت سرم می ماند ثبت کنم.  می خواهم هر چه زودتر این آشفتگی را در ذهنم پاک کنم. 

چند وقت پیش که دکترم شروع به صحبت کرد و گفت: «ما مشکل جدی داریم» همسرم که دستم را گرفته بود، فکر می‌کرد این حرف‌ها مرا نابود می‌کند.  آنقدر دستم را فشار می داد که فهمیدم او بود که از افتادن می ترسید.  دستانش غرق عرق شده بود.  وقتی از مطب دکتر خارج شدیم، تاریکی بی پایان روی صورتش بیش از آنچه می شنیدم مرا تحت تأثیر قرار داد.  نگران نباش. ما از پسش بر می آییم.”  گفتم: “بیا، بگذار تو را به یک شام خوب ببرم.” 

هر چی گفتم بدون اینکه صدایی دربیاد سرش رو به تایید تکون داد.  نزدیک غروب بود.  ما به رستورانی رفتیم که دوستش داشتم، از بالای یک ساختمان بسیار مرتفع به تنگه بسفر مشرف بود.  هنوز مشتری نبود.  سر میزی که به ما نشان داده شده بود نشستیم.  ما چیکار می خواهیم بکنیم؟  با خستگی پرسید  اگر می دانستماما باید می دانستم.  چون از من می پرسید.

​​من جواب دادم: “اول از همه، ما خودمان را رها نمی کنیم، نه؟ قرار نیست مثل جغدهای غمگین بنشینیم و به کسی بگوییم.”  خواهرانت؟ به آنها هم نمی‌گوییم؟  توقف کردم.  باید بهشون بگم؟  همون موقع بود که سرم گیج رفت.  زمزمه کردم: نمی دانم.  او گفت: “من نمی خواهم در این موضوع تنها باشم.”  من مریض بودم اما همسرم انگار برای خودش می ترسید.  آزرده شوم یا عصبانی باشم؟  فکر کردم شاید می خواهد چیز دیگری بگوید.  اما هنوز نتوانستم از سرزنش دست بکشم. 

چطور؟ تنها بودن؟ اینو به من میگی؟  ببیناین چیزی نیست که قرار باشد تنها زندگی کنی. همه چیز به ما مربوط می شود. این بیماری من هم هست، می دانی؟ اگر امروز با هم نباشیم، کی خواهیم بود؟

آیا جراحی خود را پنهان می کنی؟ در مورد شیمی درمانی چطور؟ وقتی موهایتان می ریزد چگونه می توانید آنچه را که پشت سر گذاشته اید پنهان کنید؟  حق با او بود. 

این را هم ببینید:  ناشنیده‌های آغاز خیانت گوگوش به محمود قربانی

گفتم: «به پدرم نگیم، اماخیلی ناراحت می شود، در ضمن الان نمی‌خواهم درگیر حرف‌های درگوشی مردم شوم». 

بگذار دوباره به پوسته ام برگردم، بگذار همه چیز را تنها زندگی کنم، با لیسیدن آن، زخم خود را التیام می بخشم، تو می گویی زود خوب شو، دکتر و توصیه درمانیعنی ما دوباره بیرون هستیم، درست است؟  نه، دقیقاً اینطور نیست. می دانید. من دوست ندارم در چنین موقعیت هایی به مردم نزدیک شوم.

مردم خانواده تو هستند؛ خواهرانت، پدرت، عمه‌ات ، عمویت… نمی گویم بیا به همه دنیا اعلام کنیم.

اما خانواده تو  باید امشب بفهمند. دیر نشده است.

  در آن لحظه تمام توانم از من تخلیه شد.  انقدر خسته که.. اصلا نمیتونستم حرف بزنم.  “پس تو زنگ بزنمن الان خیلی احساس ضعف می‌کنم، قدرت جواب دادن به سوالات یا صحبت طولانی رو ندارم، باور کن.”  چانه ام را نوازش کرد. 

تو بودی که گفتی خودمون رو رها نمی کنیم بیا مثل یه قلعه پشتت بایستیم تا زود ضعفت بگذره، فرو نریزی.  سرمو تکون دادم. 

موهایم را نوازش کرد.  گارسون منوها را آورد.  همسرم گوشی اش را از جیب کتش بیرون آورد. 

سریع از پای میز بلند شد و گفت: “انتخاب کن هر چی می‌خوای بگو. من برام مهم نیست، هرچی باشه می‌خورم. به دخترا زنگ می زنم و میام.”  چشمانش پر از اشک بود و نمی خواست من ببینم، فهمیدم.  قیمت گوشی چقدر بود؟

  از گارسون خواستم دو تا از سوفله های مورد علاقه ام را بیاورد.  این دفعه قرار بود اول دسر بخورم.  اگر اشتها و وقت غذای اصلی را داشتیم بعدا غذا هم می خوردیم . گارسون راه افتاد.  همسرم روی تراس رستوران بود و به نرده تکیه داده بود و پشتش به من بود و با تلفن صحبت می کرد. 

می‌توانستم صورتش را ببینم.  او چه می گفت؟  چطور به خواهرم می گفت؟  دنبال کدام بود؟  دریا یا ترکان؟ او گفته که زود برمی گردد، اما خیلی طولانی صحبت کرد.

در حالی که گارسون مشغول آوردن سوفله هایی بود که درست کردنشان طول کشید، از تراس بیرون آمد و به سمت من حرکت کرد.  وقتی از در تراس رد شد از همان فاصله فهمیدم.  او گریه کرده بود.  تازه کنارم نشسته بود که پیامی از دریا به گوشیم رسید.  ما داریم می‌رسیم. خواهرهایم در راه بودند.

خوب باش. خوب می شوی. تو تنها بازگشت ما هستی. گریه نکن!”  اون موقع بود که دلم میخواست گریه کنم.  بعد دیگر آن اشتیاق برای گریه کردن به سراغم نیامد. 

عمل جراحی من موفقیت آمیز بود.  یائسگی اجباری اکنون شروع شده بود.  البته در ابتدا که دکترم به من گفت که یک دوره دو ماهه مهم در انتظار من است و باید در صورت امکان کمی از خودم محافظت کنم و از جمعیت دور باشم، باید برای درمان دارویی سنگینی که شروع خواهد شد آماده شوم.

البته بعدا،  اما حالا می فهمم که این بار، حتی این بیماری، یک هدیه است. برای درمان دارویی چند هفته در پیش رو داریم.  در ساعات خاصی از روز احساس بسیار خوبی دارم. 

سپس، ناگهان، آن آشفتگی و حواس پرتی مرا فرا می گیرد.  اما به خودم فشار می‌آورم، تسلیم نمی‌شوم. 

من با ترکیب آن خاطرات زیبایی که به پسرم گفتم با حقایقی که برای خودم نگه داشتم می نویسم و ​​در حین نوشتن فکر می کنم هیچ فرصت بهتری برای پاک کردن ذهنم بهتر از این وجود ندارد. 

این دفترچه به این معنی بود که منتظر امروز است و وقت بیدار شدن زیبای خفته است. 

چگونه هر چیزی با یک دم الهی به زمان خود می رسد.  از یک طرف، صبورانه، در خوابی آرام، مرموز می ماند تا نوبتش برسد.

وقتی دفترچه را در دست می گیرم و شروع به نوشتن می‌کنم، متوجه می شوم که انگار با چسباندن خاطرات شکسته‌ام به خاطرات شاد کودکی که می آیند و می روند، با خودم صلح می کنم.  انگار تازه دارم زیبایی داستان و زندگیم را می‌شناسم.  با فکر کردن، همه چیز سر جای خودش قرار می گیرد.

  شاید برای همین باید بنویسم.  اضطراب در مورد خودم مانند ناامیدی است. 

با این حال، آیا قرار دادن همه چیز در جای مناسب خود، مرتب کردن و آماده شدن برای شروعی جدید نیست؟  وقتی پرستار وارد اتاق شد تا من را در صبح روز جراحی آماده کند، هیچ کدامهیچ حرفی نزدیم. 

خواهرم، دریا و همسرم همگی در سکوت مراقب پرستار بودند.  اول از من خواست پیشبند توری بپوشم. 

بعد به من گفت حلقه ازدواجم را در بیاورم.  آن را بیرون آوردم و به همسرم دادم.  با ناراحتی بلند شد و آن را در کف دستش گرفت.  سپس پرستار سرمی را به رگم زد و گفت حالا من دارم به شما مسکن تزریق می‌کنم و  ده دقیقه دیگه میام و تو رو به اتاق عمل می برم.»این را  گفت و از اتاق بیرون رفت.

خواهرم و دریا در حالی که می خواستند مرا تشویق کنند، هر دو دستم را گرفتند و همسرم پیشانی ام را بوسید.چشمان همسرم مرا به یاد شفقت پدرم انداخت: «خوشحالم که ازدواج کردیم.  چه خوب که تو شوهر منی، خوشحالم که به اندازه من دوستم داشتی» و چشمان زیبایش مه آلود شد: «خوشحالم که دوستم داشتیبیا آهنگ گوش کنیم. چی میخوای؟» و چشمانش را برگرداندو من خندیدم. 

در واقع این اولین خنده از اعماق وجودم بود در همه این مدت، از سزن آکسو بذار، Ben bu yüzden hiç kimseden gidemem; gitmem ..اگر به این آهنگ گوش کنم دیگه واقعا نمی‌تونم برم. همسرم از حرفم متعجب شد.  وقتی گفتم دریا دستم را رها کرد و گفت: “عشق مالیخولیایی تو مرا می کشد، قسم می خورم. بچه می گه بیا یک کار شاد بکنیم و فضا رو عوض کنیم حالا تو به آهنگی که انتخاب کردی یک نگاهی بنداز! دریا همه این حرف‌ها را با عصبانیت شیرین همیشگی‌اش می‌گفت. بعد از اون خواهرم ترکان گفت: باشه دریا، بذار هر چی دلش می‌خواد گوش کنه و رو به همسرم کرد.  اگه تو گوشیت نداری، من دارمش، بگذار منپخش کنم.” خواهر آرام و احساساتیم چه‌طور توی اون ده سال تبدیل به یک آدم دیگه شده بود؟توی همه این سال‌ها داشت آهنگ هاش رو تو گوشیش دانلود میکرد؟  چهار نفری در حال گوش دادن به آهنگی بودیم که اتاق را پر کرده بود که پرستار دوباره وارد شد.  گفت: «اگر آماده‌ای داروهایت را بهت می‌دهم».  در حالی که او دارو را تزریق می کرد، فکر می کردم شاید این پایان زندگی من باشد، شاید یک شروع جدید.  در حالی که پرستارها تخت غلتکی را به سمت آسانسور هل می دادند، گفتم: “خیلی دوستت دارم. پسرم رو اول به خدا و بعد به تو می‌سپارم.”  آخرین چیزی که هنگام بسته شدن در آسانسور دیدم این بود که دریا گریه می کرد و بازوی خواهرم را گرفته بود.  به طور مبهمی به یاد دارم که وارد اتاق عمل شدم.  در حالی که بی حسی شیرینی اطرافم را فرا گرفته بود، پاییز آیوالیک جلوی چشمانم بودو بعد از آن خوابی عمیق من رو فرا گرفتآه، آن کودکی سبزآبی پر از درختان زیتون، و سال‌های اول جوانی‌ام.  آن سال های آبی که معتقد بودم همیشه مدیون زندگی هستم.

این را هم ببینید:  سریال امانت قسمت ۲۲۵ دویست و بیست و پنج

من دختر با فهم و شعور پدرم هستم، دست راستش، بیشتر شبیه او.  وسطیدونوش.. اسمی که به بچه های دهه هفتادی که به خارج از کشور رفته اند و و بسیاری به این اسم توجه خاصی داشتند.  پدرم اسم من را خیلی دوست داشت و منهم  اسمم را دوست داشتم چون پدرم دوستش داشتمن به این افتخار می‌کردم که بگویم شبیه او هستم. دنیا مال من میشد  خودم را خیلی بیش‌تر از ترکان و دریا به پدرم نزدیک می‌دیدم.  بچه وسط بودن در هر خانه ای کمی اینطور نیست؟ تمام دوران کودکی و نوجوانی‌ام در یک حالت معلق گذشت.  آیا پدرم واقعاً مرا دوست داشت؟  آن موقع باید نه یا ده ساله بودم.  من در واقع بیشتر شبیه پدرم هستم تا مادرم حتی از دریا هم بیش‌تر به پدرم شباهت دارم،  در حالی که روزها در آینه نگاه می کردم فکر می‌کردم دماغم، رنگ چشمانم و برخی از اخلاق‌هایم کاملا شبیه پدرم است.  با این حال من و دریا فقط از نظر قد و وزن با هم تفاوت داشتیم.  غریبه ای که به ابروها، چشم ها و بینی ما نگاه می‌کرد به راحتی می‌توانست بفهمد که ما از یک خانواده هستیم.  اما نه، من معتقد بودم که اصلا شبیه او نیستم.  خلق و خوی ما شبیه هم نبود.  او خیلی شیطون بودو من آرام، او در ریاضیات خوب بود، من در زبان ترکیاو عاشق حیوانات بود، من گیاهان، گل هالیست تفاوت های ما ادامه داشت.  خواهرم تورکان در اصل دختر مادرم بود و به این باور داشتم،  من و دریا برای مادرم این دو نفر بودیم.  ما را هم می بوسیدند و در آغوش می گرفتند، اما مادرم نمی توانست این واقعیت را کتمان کند که خواهرم را مانند یک اثر هنری تحسین می‌کند.

به همین خاطر من و دریا ماندیم و عشق پدرمان.

من خودم دوست داشتم پدرم فقط من را دوست داشته باشد.  زیبایی خواهرم تورکان افسانه ای بود. پدر و مادرم می خواستند دخترانشان شبیه تورکان شورای شوند.  با وجود اینکه پدرم  فاطمه گیریک را هم دوست داشت، اما تورکان شورای نقطه اشتراک پدر و مادرم بود و این نام بر اولین فرزندشان گذاشته شد.

  وقتی با خواهرم دریا با مایوهای دوخته شده توسط مادرم مشغول بازی در دریا بودیم، تورکان با مایو آبی یخی که عمه ام از استانبول هدیه آورده بود، در ساحل آفتاب می گرفت و موهای زیبایش زیر نور آفتاب می‌درخشید، پنهان از چشم پدرم رمان‌های عاشقانه جلد سفید را که در آن زمان بسیار معروف بودند را می خواند.

یکی ازچیزهایی که آن روزها پدرم را خیلی عصبانی می‌کرد همین بود که تورکان رمان‌های جلد سفید معروف آن روزها و عکس‌رمان‌‌های ارزان را می‌خواند. خواهرم تمام آن کتاب‌های جیبی پر از عشق، شور و اندوه را بارها و بارها می‌خواند.  هر وقت پدرم از راه می‌رسید خواهرم را در حال خواندن کتاب dokuzuncu hariciye koğuşu می‌دید، آن کتاب سال ها تمام نشد.  در حالی که خواهرم دراین کتاب و داستان عاشقانه‌اش گم شده بود،  مسافران جوان بارها از کنار او می‌گذشتند تا توجه او را جلب کنند، و با رعایت فاصله از پدرم که از او می ترسیدند در برابر ترکان توپ بازی میکردند و در نقاطی که ممکن بود چشم ترکان به آنها بیافتد به آفتاب گرفتن مشغول میشدند اما تورکان به هیچ‌کس نگاه نمی‌کرد او یک زیباروی  فرهیخته  و عاشق کتاب های پیمان صفا بود.

. در اصل تورکان هیچوقت نمیتونست پر شر و شور باشد حتی احتمال این‌که شما صدای بلند تورکان را بشنوید خیلی کم بود.  زیاد حرف نمی زد و فقط لبخندی روی لب هایش بود.

با این همه زیبایی شاید تورکان حتی واقعی هم نبود. خواهرم به محض ازدواج پدر و مادرم به دنیا آمد.  مادرم با همه عشقش او را غنچه جوانی من مینامید .  او فکر می کرد که زیبایی و تمامی جوهر جوانیش  را به او بخشیده است.  او خواهرم را با اشتیاق زیاد بزرگ و تربیت کرد، مانند دختری که با اولین عروسک خود بازی می کند.

 در واقع، او هفت سال فرزند دوم را نمی خواست.  زنی که معلم دبستان است و به هر حال تمام روز را در هیاهوی بچه ها می گذراند با شوهری که کارمند دولت است، شرایط سنگین و سختی بود. چطور می‌توانستند بچه دیگری داشته باشند؟  وضعیت آنها زیاد هم خوب نبوداما من در سال آخری که در اسکی شهیر کار می کردند آنها را غافلگیر کردم.  در حالی که هنوز از بارداری مادرم اطلاعی نداشتند، پدرم که کارمند دولت بود به آیوالیک منتقل شد. آنها می خواستند که مادرم هم تحت شرایط پدرم به آیوالیک منتقل شود اما مادرم کارمند اداره آموزش و پرورش بود و شرایط متفاوت.

زمانی که معلوم شد مادرم باید چند ماه دیگر صبر کند تا شرایط انتقالش درست شود، پدرم تورکان هفت‌ساله را برداشت و به آیوالیک رفت، او باید کارش را در آیوالیک شروع می‌کرد و به این امید که تورکان هفت‌ساله هم در پاییز آن سال مدرسه را شروع می‌کند او را با خود برد.  

مادرم  در حالی که از یک سو کارش و از سوی دیگر باید دخترش را ترک می‌کرد چندان تمایلی به این جدایی نداشت اما با شرایط موجود ریسک چند ماهه را پذیرفت،  او برایم تعریف کرد که چطور پیراهن خواهرم را در آغوش می‌گرفت و گریه می‌کرد. 

طبق محاسبات پدرم اما جدایی آن‌ها زیاد طول نمی‌کشید، به محض این‌که پدرم خانه را در آیوالیک تحویل می گرفت مادرم وسیله‌ها را می‌فرستاد و تا وقت رفتن پیش یکی از دوستان معلمش که تنها زندگی می‌کرد می‌ماند.

بابام می گفت که فقط چند ماه بود اما برای مادرت مثل سال‌ها گذشت، مدت کوتاهی پس از این که به آیوالیک رسیدم خانه‌ای گرفتم و مادرت وسایل خانه را بار زد و فرستاد.

عضو خبرنامه پندار شوید
تلاش می‌کنیم آخرین خبرها را قبل از بقیه به شما برسانیم
هروقت بخواهید می‌توانید عضویتتان را لغو کنید
پیشنهادهای دیگر پندار:

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.