پیتزا داوود: اینجا تهران است، سال ۱۳۴۰

پاتوق: معرفی کافه ها و رستوران های ايران

پیتزا داوود ته این کوچه است. جعبه های نوشابه، بیرون مغازه روی هم قرار گرفته اند. برای زنده کردن هر تصوری که از رستورانی قدیمی و صمیمی کوچک در ذهن داریم، کافی است وارد شویم. «آقا داوود»، صاحب مغازه را از هیکل قوی اش می توان شناخت که پشت یخچالی قدیمی ایستاده می پرسد چی میل دارید؟!

بیشتر ببینید:

فرقی نمی کند چه غذایی سفارش بدهی. با ورود به پیتزا داوود، تکه ای کاغذ آلومینیومی برش می خورد و بر روی آن توده ای کالباس به همراه سس گوجه فرنگی و آویشن و فلفل سبز قرار می گیرد و پیش رویت گذاشته می شود تا خوردن را آغاز کنی.

اگر توانستی دور اول را تمام کنی، با انبوهی دیگر از کالباس ها، وارد مرحله ی بعد می شوی.

این کار آن قدر ادامه پیدا می کند تا پیتزا ها از داخل فر بیرون بیایند. برای این کالباس ها لازم نیست حتا یک ریال بپردازی؛ این حسن بزرگ پیتزا داوود است!

این مغازه نزدیک به نیم قرن است که هر شب، با نور خود کوچه ی لولاگر را روشن می کند. اگر جا به اندازه ی کافی برای نشستن نباشد، ناگزیری روی جعبه های تلنبار شده نوشابه پشت میز بنشینی، در حالی که روی آنها یک پتو انداخته شده تا کمی راحت تر بتوان نشست.

اگر صاحب مغازه حس کند که بیش از توانت سفارش می دهی، به تو تذکر می دهد، از این مساله تعجب نکن، در پیتزا داوود چیزهای زیادی برای تعجب کردن وجود دارد.

این را هم ببینید:  بساط خالکوبی و سلمانی یک پیرمرد در تهران قدیم (دهه ۳۰)
پیتزا داوود: اینجا تهران است، سال ۱۳۴۰ : عکس: نیما افشارنادری / پندار
پیتزا داوود: اینجا تهران است، سال ۱۳۴۰ : عکس: نیما افشارنادری / پندار

دیوار های مغازه پر است از اسکناس های کشور های مختلف، حکاکی نام داوود با چوب و یونولیت و امثال آن، تسبیح هایی در رنگ ها و اندازه های مختلف . اما در میان همه ی این ها یک جمله بیشتر از بقیه جلب توجه می کند : لطفا خالی نبندید.

آقا داوود اگر احساس کند، کسی در مغازه اش در حال لاف آمدن و یا خالی بستن است، زنگ فلزی زورخانه ای خود را به صدا در می آورد و می گوید : خالی نبند! و این یعنی آن که در این پیتزافروشی نمی توانید «مخ کسی را بزنید».

خیلی ها پیتزا داوود را حتی قدیمی تر از پیتزا پنتری می دانند. اما هیچ کس هنوز به درستی نمی داند کدام یک از این دو مغازه، اول افتتاح شده.

البته مشکل خاصی پیش نمی آید، چرا که مشتری های پیتزا پنتری را با این جا کاری نیست. نه در این جا مانند پنتری نیاز است سعی کنی متشخص تر از خود باشی، و نه باید توقع غذایی با کیفیت آن جا را داشته باشی. به قول خیلی ها در پیتزا داوود، اخلاق صاحبش، بیش از مزه غذایش به دل آدم می نشیند.

پیتزا داوود: اینجا تهران است، سال ۱۳۴۰ : عکس: نیما افشارنادری / پندار
پیتزا داوود: اینجا تهران است، سال ۱۳۴۰ : عکس: نیما افشارنادری / پندارا

اگر می خواهید به پیتزا داوود بروید، این کار را به آخر شب موکول نکنید، چرا که همه ی مشتری های ثابت آقا داوود می دانند او زود به خانه بر می گردد.

موقع بیرون آمدن، قبل از پرداخت پول، جمله ای می شنوید که فکر می کنم به ندرت از زبان کسی جز مادرتان شنیده اید : سیر شدی؟ و این همان رمز موفقیت پیتزا داوود است. همان پیتزا فروشی «بچه تهران»های مرکز نشین دهه پنجاه.

این را هم ببینید:  فاطمه دانشور، عضو ثروتمند شورای ادوار شهر تهران کیست؟

پیتزا داوود:

  • تعداد میز: ۵
  • گنجایش: ۱۰ نفر
  • متوسط قیمت: ۲۴۰۰ تومان
  • تاسیس: ۱۳۴۰
  • قیمت هر پیتزا در زمان تاسیس: ۱۱ ریال
  • پیشنهاد: پیتزا قارچ (سبک و باخاصیت!)
  • تنوع غذا: هفت نوع پیتزا
  • وعده های پذیرایی: نهار و شام
عضو خبرنامه پندار شوید
تلاش می‌کنیم آخرین خبرها را قبل از بقیه به شما برسانیم
هروقت بخواهید می‌توانید عضویتتان را لغو کنید
پیشنهادهای دیگر پندار:

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.